ตอนที่ 3 - ถนนนี้กลับบ้าน

[Irada]

1

      หลังจากที่ผมได้รับอีเมลล์ฉบับแรกจากเธอ ซึ่งเป็นอีเมลล์ที่ยาวมาก สำหรับคนที่เขียนคุยกันครั้งแรก ความรู้สึกในตอนนั้นดีใจครับ ที่สามารถดึงเอาฉากชีวิตบางฉากของเธอ ออกมาได้ ด้วยเพลงเก่าๆจากเว็บของผม

        พอผมอ่านอีเมลล์ของเธอจบ ผมก็ไม่รั้งรอที่จะตอบอีเมลล์ของเธอ เพราะผมรู้ว่า ฉากชีวิตบางฉากของผม มันเริ่มจะไหลออกมา จากหัวใจ และสมองของผมแล้ว...





- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

สวัสดีครับคุณลี่

        ผมตกใจและดีใจไปพร้อมๆกัน ที่ได้อ่านอีเมลล์ฉบับนี้ ที่ตกใจก็เพราะเป็นอีเมลล์ที่ยาวมากๆ ส่วนที่ดีใจก็คือ ผมประสบความสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง ในการดึงความทรงจำของคุณลี่ออกมาครับ

          จริงๆแล้ว ความทรงจำของคนเรานี่เป็นสิ่งมหัศจรรย์นะครับ  มหัศจรรย์ตรงที่ว่า มันสามารถทำให้เรายิ้มได้พร้อมๆ กับร้องไห้เลยทีเดียว  ผมเองก็เป็นคนที่มีความทรงจำมากอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะอดีตที่มีความสุขที่สุดและอดีตที่เจ็บที่สุด  สำหรับผมความทรงจำอาจจะเป็นสิ่งที่มันฝังรากลึกอยู่ในใจ อยู่ในสมอง อยู่ในความรู้สึกของคนเรา เมื่อใดก็ตามที่มีสิ่งเร้า สิ่งกระตุ้น ให้เรานึกถึงมัน ภาพของช่วงเวลานั้น ก็จะลอยออกมาเหมือนกับเรื่องราวบนแผ่นฟิล์มภาพยนตร์ได้เลยมั้งครับ

          ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันนะครับ ว่าจริงๆ แล้วสมองของคนเรา มีเนื้อที่เท่าไหร่ ที่จะบรรจุความทรงจำ หรือบรรจุเรื่องราวต่างๆ เอาไว้ และก็ไม่รู้อีกเหมือนกันครับ ว่าหัวใจของเรามีเนื้อที่มากน้อยเท่าไหร่ถึงได้บรรจุ ความรัก ความเกลียด และความรู้สึกเอาไว้ได้ไม่หยุดหย่อน  เมื่อไหร่ที่เรารักใครสักคน ก็จะรักๆๆๆๆๆ แบบไม่หยุดไม่หย่อน  เมื่อไหร่ที่เจ็บ ก็เจ็บปางตายเอาได้เหมือนกัน ผมเองก็ไม่เข้าใจครับ ว่าทำไมหัวใจคนแค่กำปั้น แต่ทุกๆ อณูมันช่างบอบบางซะจริงๆ

        เท่าที่ผมอ่านจากเมลล์ของคุณลี่ ผมว่า เพลงเก่าๆ นี่แหละครับ เป็นยาขนานวิเศษเลยในการดึงความทรงจำเก่าๆ ออกมา  เวลาที่เราฟังเพลงเก่าๆ หรือเห็นอะไรก็ตามที่เคยเข้ามาในชีวิตเรา เรามักจะพูดกับตัวเองว่า อ๋อ เพลงนี้เอง เคยได้ฟังตอนอยู่ประถม ตอนอยู่ม.ต้น  แล้วก็มักจะมีคำถามตามมาเรื่อยๆ ว่า เอ๊ะ ใครเป็นคนร้องนะ แล้วคนร้องตอนนี้เค้าไปไหนแล้ว  หรือบางที คำถามเหล่านี้อาจจะเป็นชนวนให้เราคิดถึงเพื่อน คิดถึงคนรัก หรือคิดถึงคนอื่นๆ ที่เคยฟังเพลงนี้ด้วยกัน

        สำหรับผม ก่อนที่จะมาทำเว็บเพลงนี้  ทุกอย่างก็เริ่มจากความทรงจำนี่แหละครับ เวลาผมอยู่ว่างๆ เหงาๆ อยู่คนเดียว ผมก็จะมีดนตรีเป็นเพื่อน เปิดเพลงฟัง ฟังมันทุกประเภท ตั้งแต่เพลงบรรเลง เพลงคลาสสิค  ไปจนถึงพวกร็อค แต่ที่โปรดปรานที่สุดคงจะเป็นพวก oldies  วันนึงผมได้ฟังเพลง " Take me home country roads ของ John Denver " ศิลปินลูกทุ่งฝรั่ง ผู้โด่งดัง ฟังแล้วรู้สึกสบายๆ ดีจัง อาจจะด้วยดนตรีด้วยมั้งครับ ทำให้เพลงนี้เป็นเพลงโปรดผมมานานแสนนาน จริงๆ แล้วผมรู้จักเพลงนี้ก็ตั้งแต่เรียนมัธยมต้น  เพราะคุณครูเอามาเปิดให้ฟัง แล้วให้เติมคำศัพท์ แรกๆ อาจจะไม่ค่อยได้สนใจเนื้อหาเท่าไหร่ แหกปากร้องก็เพราะความเท่ห์  แต่พอวันเวลาผ่านไป โดยเฉพาะได้มาอยู่ในดินแดน ของคนผมสีทองแบบนี้แล้วล่ะก็ ฟังแล้วคิดถึงบ้านครับ  ฟังไปฟังมา นึกขึ้นได้ ว่า เพลงสไตล์แบบนี้ ของไทยๆ ก็มีนี่นา เพลงที่ว่านี่ก็ไม่ใช่เพลงไหนอื่นไกลเลยครับ ชื่อไทยๆ เลยว่า “ถนนนี้กลับบ้าน” ของวงแมคอินทอช  โดยทำนองของเพลงแล้ว ถ้าใครได้ฟังก็อาจจะคิดว่าเพลงนี้เป็นเพลงสนุกๆ แต่ลองมาเป็นคนที่ไกลบ้านสิครับ ฟังเพลงนี้แล้วน้ำตาไหลเลยครับ โดยเฉพาะท่อนที่ร้องว่า

“ ที่หน้าบ้านฉันมีคนรักยืนคอย  ดีใจไม่น้อยได้กลับบ้านมา
 เอาตัวมาฝากแบบรักมาหา     พ่ออุ้ยแม่อุ้ยจ๋าลูกยังเหมือนเดิม ”

ผมฟังทีไร ได้แต่พูดกับตัวเองว่า เมื่อไหร่ ถึงจะถึงเวลานั้นซะที ถ้าเวลานั้นมาถึง คงได้กอดคนที่เรารักที่สุดอย่างเต็มรักแน่นอน

        พูดถึงเพลงนี้ ผมไม่ทราบว่าคุณลี่ รู้จักมั้ย แต่ผมเดาว่าน่าจะเกิดทันๆ รุ่นนี้แหละ ในสมัยนั้นวงแมคอินทอชเป็นวงดนตรีที่ดังมาก  โดยเฉพาะมือกลองสุดเท่ห์ พี่ต้น วงศกร รัศมิทัต  ช่วงนั้นทำให้ผมอยากตีกลองเก่งแบบพี่ต้นไปเลย ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ ว่าเวลาจะผ่านมา 20 ปีแล้ว นี่ถ้าเป็นเด็กแรกเกิด ป่านนี้เค้าก็คงโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันหมดแล้ว

        คุณลี่ทราบมั้ยครับ ว่าพอผมคิดถึงเพลง “ถนนนี้กลับบ้าน” ในความรู้สึกของผม ผม“กระหาย” ที่จะฟังในตอนนั้นเลยครับ ผมรู้สึกว่า ถ้าผมได้ฟังมัน มันคงสนองต่อมความเหงาของผม ให้มันทำงานน้อยลงบ้าง  แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับ ผมวานคนทางเมืองไทยเค้าซื้อให้ ไปตระเวนตามแหล่งขายเทป ซีดี ทั้ง สยาม ทั้งคลองถม ปรากฏว่า แทบไม่มีคนรู้จักเลยครับ  พอคนทางเมืองไทยโทรมาบอกว่าไม่มี แล้วก็ไม่มีใครรู้จักด้วย ผมค่อนข้างช็อกไปเหมือนกันครับว่า วงดนตรีสุดเทห์ สุดฮิต ในสมัยของผม เมื่อวันเวลาผ่านไป ไม่มีคนรู้จักเลยหรอ เป็นไปได้ยังไงกัน แต่ผมก็เข้าใจนะครับ ว่ายุคสมัยเปลี่ยนไป ความใหม่ก็ย่อมเข้ามาแทนความเก่าเป็นธรรมดาของโลก  แล้วผมก็คิดต่อว่า แล้วจะมีมั้ย ที่มีคนคิดแบบผม คือชอบคิดถึงอดีต แล้วก็โหยหาความทรงจำเก่าๆ ตรงนั้น ผมก็เลยเอาเพลงที่ผมมีมาแชร์ให้เพื่อนๆ ได้ฟังกัน  ผ่านเวบไซต์  ปรากฏว่า feedback กลับมาค่อนข้างดีครับ เพราะเพลงพวกนี้ค่อนข้างจะหาฟังยากแล้ว ตัวผม ผมก็ไม่ได้มีความรู้อะไรมากเกี่ยวกับการทำเว็บครับ พอเป็นนิดหน่อย เป็นแบบที่คนเข้าไปดูได้ แต่ก็ไม่ได้สวยงามอย่างที่คุณลี่เห็นนี่แหละครับ เป็นเว็บหน้าเดียว เอาง่ายเข้าว่า เน้นเนื้อหาเป็นสำคัญ

        ในส่วนตัวของผมเพลงที่ผมจะแชร์ให้มีค่อนข้างเยอะครับ แต่ผมก็ไม่ทราบว่าจะทำยังไงเหมือนกัน เพราะผมไม่มีทุนทรัพย์พอที่จะเช่า server เพื่อที่จะมาเก็บเพลงได้ ผมก็ใช้วิธีการอัพโหลดเพลงขึ้นไป เอาไว้ประมาณ 1 สัปดาห์ครับ แล้วลบออก เพื่อใส่เพลงใหม่เข้าไป ผมเข้าใจครับ ว่าหลายๆ คนชอบเพลงเหล่านี้ และวิธีการของผมก็ดูอาจจะไม่แฟร์นัก กับคนที่เพิ่งจะเจอเว็บผม แต่ผมก็ไม่มีหนทางจะแก้ไขปัญหานี้เหมือนกันครับ 

        จริงสิ คุณลี่บอกผมว่าคุณลี่ก็เป็นเว็บมาสเตอร์เหมือนกัน จากปัญหาเรื่องที่เก็บเพลงที่ผมเล่ามา คุณลี่พอมีวิธีการที่จะแนะนำผมได้มั้ยครับ ถ้าคุณลี่มีข้อเสนอแนะ สำหรับเว็บมาสเตอร์มือใหม่ถอดด้ามอย่างผม ผมยินดีครับ

เจ

นสพ.นิวมหาชน LA. ฉบับวันพุธที่  4 กุมภาพันธ์ 2547

<a href="http://www.oldsonghome.com/saiyai/chapter03/roade.swf" target="_blank" rel="noopener noreferrer" class="bbc_link bbc_flash_disabled new_win">http://www.oldsonghome.com/saiyai/chapter03/roade.swf</a>