ตอนที่ 1 - ที่มาของสายใย

[Irada]

1

สวัสดีครับ ครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกที่เราสองคน จะมาถ่ายทอดเรื่องราว ส่วนหนึ่งของชีวิตที่ได้สัมผัสกับ ...สายใยไซเบอร์... ก่อนอื่นคงต้องแนะนำตัวกันซักหน่อยก่อน ..ผมชื่อ “เจ” ครับ  เป็นคนไทยที่เข้าไปใช้ชีวิตอยู่ที่ยุโรป... ส่วนเพื่อนผม “ลี่” เป็นสาวไทย ที่อยู่เมืองไทยนั่นแหละครับ ถ้าจะว่าไปแล้วเราสองคน ไม่น่าจะได้รู้จักกันด้วยซ้ำ เพราะเราสองคนมีความต่างกันอย่างสิ้นเชิง อยู่ก็อยู่กันคนละที่ ความสนใจก็คนละอย่าง ..ลี่เค้าเรียนมาทางด้านศิลปะ ผมเรียนทางด้านวิทยาศาสตร์ บ้านลี่อยู่บางนา บ้านผมอยู่ธนบุรี ปากท่อ ..

        สายใยแห่งมิตรภาพของเราสองคน..เกิดขึ้นจากบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งในโลกไซเบอร์นี่เอง.. ความที่ผมจะต้องจากบ้านไปไกล ถ้าใครทราบสภาพชีวิตของคนในยุโรป คงจะต่างกับอเมริกาค่อนข้างมาก.. ผู้คนทั้งหลาย ปราศจากรอยยิ้ม เย็นชา เหมือนกับอากาศที่หนาวเหน็บนั่นแหละครับ ...มองไปทางไหน ก็เจอแต่คนคิ้วขมวดเข้าหากัน พอจะยิ้มให้ใครซักคน ก็ต้องจดๆ จ้องๆ อยู่นาน ว่าเค้าจะเห็นมั้ย เค้าจะยิ้มตอบเราบ้างมั้ย... เมื่อสิ่งแวดล้อมทั้งหลายในโลกแห่งความจริงเป็นเช่นนี้ ผมก็เลยต้องเอาตัวของผมดำดิ่งลงไปในโลกไซเบอร์ หรือที่ผมชอบเรียกมันว่าโลกใยแมงมุมนั่นแหละครับ ตั้งแต่เข้าไปอ่านหนังสือพิมพ์ออนไลน์ทุกฉบับที่มี.. เพื่อที่จะได้รับรู้ความเป็นไปของบ้านเกิดเมืองนอน ส่งจดหมายอิเลคทรอนิคส์คุยกับเพื่อน คุยกับคนรัก เท่าที่จะทำได้ ฟังเพลงไทย จากสถานีวิทยุออนไลน์ บางวันเหงาจัดก็ อีเมล์ ไปขอเพลงให้กับตัวเอง ดีเจบางคนก็ใจดี เปิดเพลงที่ผมอยากฟังให้

         แต่ดีเจบางคน ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคนไกลอย่างผม รอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ.. เค้าก็ไม่เปิดให้ซะที จนต้องงัดเอาแผ่นซีดี ที่พกมาจากเมืองไทยขึ้นมาฟัง ฟังซ้ำไปซ้ำมาจนร้องได้ทุกเพลง เมื่อเพลงที่มีอยู่ฟังจนเบื่อแล้ว ก็พยายามจะหาเพลงใหม่ๆ ฟังบ้าง ก็โลกไซเบอร์อีกนั่นแหละครับ ตามโหลดเพลงที่ชอบ แต่ดูเหมือนเว็บมาสเตอร์ของเว็บเหล่านี้ เค้าจะไม่ได้เข้ามาอัพเดทซักเท่าไหร่ ต้องปล่อยให้คนไกลตาดำๆ อย่างผมต้องนั่งรออยู่เป็นนานสองนาน สมใจบ้างไม่สมใจบ้าง ตามแต่ความใส่ใจของเว็บมาสเตอร์เหล่านั้น

        ในที่สุดกลางดึกของคืนวันหนึ่ง.. ขณะที่ผมกำลังหงุดหงิดกับบรรดาเว็บมาสเตอร์ของเว็บโหลดเพลงทั้งหลาย เพราะผมรอมาหลายสัปดาห์แต่ก็ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของเว็บไซต์ซะที ฉับพลันให้นึกโมโหอยากจะเป็นเว็บมาสเตอร์กะเค้าบ้าง ลองดูซิว่ามันจะเป็นยังไง ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ตัวผมเองความรู้เรื่องการทำเว็บไซต์แทบจะไม่มีเลย แต่ก็ยังซ่าอยากที่จะลอง เมื่อคิดจะทำเว็บทั้งที จะให้ไปทำเว็บอย่างอื่น ที่ “ประเทืองปัญญา” ก็คงไม่มีความสามารถ เนื่องจากความรู้ที่มี หางอึ่งยังยาวกว่า ก็เลยตัดสินใจที่จะทำเว็บแบบ “ประเทืองอารมณ์” แทน ในที่สุดก็มาลงตัวที่เว็บเพลงเก่าๆ เพราะมันคงเหมาะสมกับวัยของผม และอีกอย่างที่สำคัญ ความทรงจำเก่าๆ ของผมมักจะออกมาพร้อมๆ กับการฟังเพลงเก่าๆ

        ผมเริ่มทำเว็บเพลง ด้วยเว็บแบบหน้าเดียว คือ มี webmaster talk แล้วก็ส่วนของการโหลดเพลง นอกนั้นก็มีส่วนของกระดานเพลงเก่า หรือ webboard ซึ่งเป็นที่ๆ สำหรับขอเพลง ด้วยการเริ่มต้นจากศูนย์ทั้งหมด ผมไม่มีแม้แต่ที่เก็บเพลงถาวร ฉะนั้น เพลงในเว็บของผม ต้องมีการให้ดาวน์โหลดและลบเพลงออกทุกๆ สัปดาห์

        จนกระทั่งวันนึง.. มีผู้หญิงคนหนึ่งกล้าที่จะโพสต์ในกระดานเพลงเก่า ถามผมว่า ทำไมต้องลบเพลงออกจาก server ด้วย เพราะเธอคนนี้ ได้ฟังเพลงพวกนี้ แล้วน้ำตาซึม.. คิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขในสมัยก่อน ซึ่งผมก็ได้ชี้แจงแถลงไขถึงเหตุผลไปในกระดานเพลงเก่า แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้นครับ เธอคนนี้ ก็อีเมล์มาคุยกับผม หยิบยื่นมิตรภาพหยดแรกของน้ำใจให้กับผม ด้วยการช่วยผมเปลี่ยนเว็บบอร์ด ตกแต่งบ้านหลังเล็กๆ ของผมให้สวยงามมากขึ้น เพราะเค้าเรียนศิลปะ นอกจากนั้น เค้าก็ยังช่วยไปตามสัมภาษณ์ศิลปินเก่าๆ มาลงในเว็บผม ให้แฟนเพลงหายคิดถึง ซึ่งในส่วนนี้ ผมคงไม่มีปัญญาที่จะทำเพราะผมอยู่ไกลสุดขั้วโลก ...ก็นี่แหละครับ สายใย..ไซเบอร์ ที่นำเอาความต่างเข้ามาเติมเต็มซึ่งกันและกัน

        จากอีเมล์ฉบับแรกที่คุยกัน..ก็เริ่มต่อเนื่องกลายเป็นสายใย..แห่งความเป็นเพื่อนที่ทำให้เราค่อยๆ ผูกพัน..แน่นแฟ้นขึ้นอย่างไม่รู้ตัวตลอด 2 ปีมานี้..เราต่างคนไม่ได้คุยกันแค่เรื่องเพลงแล้ว..ทุกเมล์ของเราจะมีเรื่องเล่าเรื่องราวของชีวิตของกันและกันให้อ่านกันอยู่เสมอ...สายใยไซเบอร์ของเรา..เริ่มถักทอยาวขึ้นเรื่อยๆ..เป็นมิตรภาพทางอินเตอร์เน็ต..ที่แม้แต่ในชีวิตจริง..เราอาจหาความจริงใจกับคนที่คบกันต่อหน้ายังไม่ได้เลย..หลายครั้งที่ลี่มีปัญหาในชีวิตหนักๆ เกิดขึ้น...ผมก็จะรับรู้เสมอ..เราต่างเป็นกำลังใจให้กัน..แม้ว่า..เราสองคนจะไม่เคยรู้เลยว่า..เราจะได้พบกันสักครั้งมั้ย..ในชีวิตจริง..แต่สายใยไซเบอร์ของเราก็ยังมั่นคงและเหนียวแน่น

        ถ้าจะถามว่า..เราเคยทะเลาะกันมั้ย..เคยสิครับ..เราเถียงกันออกบ่อย..แต่นั่นคือการทะเลาะกันเพราะงาน..หลายครั้งที่มุมมองของเราไม่ตรงกัน..แต่เราก็พยายามรักษาน้ำใจของกันและกัน..เพราะผมเชื่อว่า..ถ้าเรามีความจริงใจต่อกัน..หวังดีต่อกัน..ก็ไม่มีสิ่งอะไรที่จะทำลายความเป็นเพื่อนของเราได้ครับ

        เมื่อก่อนปีใหม่..ไม่กี่วัน..ลี่ได้ตัดสินใจไปเที่ยวอเมริกาอย่างกะทันหัน นานเป็นเดือน..ด้วยเหตุผลของลี่ที่บอกผมคือ..ต้องการไปเติมไฟในชีวิต..ลี่เป็นเว็บมาสเตอร์อยู่หลายเว็บครับ ซึ่งลี่ก็เหมือนผม..ทำเว็บเพื่อสร้างความสุขให้ผู้อื่น..โดยไม่ได้รับอะไรตอบแทนเป็นเงินแม้แต่บาทเดียว..

        การทำเว็บเพื่อมวลชนของเรา..ต้องเจอผู้คนในเน็ตเยอะครับ..ต่างคนต่างที่มา ต่างครอบครัว ร้อยพ่อพันแม่..การที่จะทำเว็บให้ถูกใจทุกคนเป็นไปไม่ได้ครับ..ซึ่งก่อนไปอเมริกาครั้งนี้ของลี่ ก็โดนปัญหาจากคนบางคนหนักหนาสาหัสพอควร..เธอจึงขอลาไปเที่ยว..เพื่อชาร์จไฟให้ชีวิต ก่อนที่จะมาลุยต่อสู้กับคนพวกนี้ต่อ

        ถึงแม้เธอจะไปเที่ยวนานมากในความรู้สึกของผม..แต่ผมก็รู้เป็นระยะๆ ว่าตอนนี้เธอไปเที่ยวที่ไหนอยู่เมืองไหน..เธอเล่าเรื่องราวสนุกๆ ที่พบมาให้ผมรู้ผ่านทางเมล์ครับ..

        และไม่กี่วันนี้..ลี่เมล์มาหาผมด้วยอารมณ์กระดี๊กระด๊าว่า..เธอได้รับการติดต่อให้เขียนเรื่องส่งนสพ.บันเทิงชื่อดังของแอลเอ..เพราะคืนสุดท้ายที่แอลเอก่อนกลับเมืองไทยของเธอ..เธอได้ไปช่วยงานสังคมเล็กๆ ในแอลเอ คือ ละครเพลง มนต์รักลูกทุ่ง..ที่จัดขึ้นที่ร้านอาหารไทยในตึกไทยแลนด์พลาซ่า..

         เธอไปที่ไหนก็มักจะได้เพื่อนใหม่เสมอล่ะครับ ด้วยความเป็นคนช่างพูด อารมณ์ดี เธอจึงได้รู้จักกับฝน..ทีมงานคนหนึ่งในนสพ.นี้ มีการพูดคุยถึงการเขียนหนังสือของเธอ..คือลี่มักจะมีเรื่องเล่าสนุกสนานที่เธอบันทึกไว้ในไดอารี่ออนไลน์ของเธอครับ...เธอจึงได้รับการชักชวนให้มาเขียนเรื่องที่นี่...พอเธอกลับถึงไทย เธอก็ได้รับเมล์จากพี่ก้อง บก.นสพ นิวมหาชน และเธอก็ฟอร์เวิร์ดเมล์นั้นมาให้ผมอ่าน ...

        เธอรู้ครับว่า..ความฝันของผมก็คือการได้เขียนหนังสือ..เธอเอาความฝันนี้มาฝากผมด้วยครับ..เธอมาปรึกษาผมว่า..อยากให้เราสองคนสลับกันเขียนเรื่องเล่า..ความสัมพันธ์ของมิตรภาพของเราที่มีมาตลอด 2 ปีนี้ลงครับ....เพราะมันมีเรื่องราวประทับใจ..หลายอย่าง..รวมถึงเรื่องราวชีวิตของผมและเธอ...ซึ่งน่าจะเป็นมุมมองบางมุมที่อาจมีประโยชน์ต่อผู้อื่นได้บ้าง


        นี่คือที่มาของ..สายใย..ไซเบอร์..ที่คุณอ่านอยู่ในมือตอนนี้ล่ะครับ..อ่า..ฉบับนี้..เนื้อที่หมดซะแล้ว..เอาเป็นว่า..ฉบับหน้า เรามาเริ่มย้อนเวลาไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว..ที่เส้นสายใย-ไซเบอร์เส้นที่ 1 เริ่มถักทอขึ้นนะครับ..แล้วบางทีคุณอาจจะอยากมีเพื่อนสักคนทางเน็ตที่จริงใจเหมือนที่เราสองคนเป็นก็ได้...อยากรู้ว่า..มิตรภาพของเราเริ่มต้นยังไง...อย่าลืมติดตามอ่านนะครับ

นสพ.นิวมหาชน LA. ฉบับวันพุธที่  มกราคม 2547